„Rattan tapicerski” – brzmi jak fachowy termin, ale czy naprawdę istnieje?
W świecie rzemiosła odpowiedź nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Ten artykuł porządkuje pojęcia i pokazuje, jak naprawdę klasyfikuje się materiały rattanowe – oraz dlaczego język użytkowników coraz częściej wyprzedza język ekspertów.
Nowoczesna, a jednocześnie zakorzeniona w ponad 100-letniej tradycji. LOOM 74 to plecionka, która nie tylko wypełnia mebel – ale buduje przestrzeń, filtruje światło i nadaje wnętrzom rytm. Naturalna, 100% ECO i zaskakująco uniwersalna.
Plecionki wracają do świata mody i designu, ale nie jako trend – jako nowy język luksusu. Vogue Polska mówi o „polskim dobru narodowym”, a UNESCO potwierdza wartość rzemiosła. Co to oznacza dla współczesnych wnętrz i projektowania?
Dlaczego wszystko, co plecione, wciąż nazywamy wikliną? Ten skrót myślowy mówi więcej o języku, którym opisujemy materiały, niż o samych materiałach. To tekst o wzorcach językowych, które wpływają na postrzeganie jakości, ceny i wartości we współczesnym designie.
Plecionki rattanowe od ponad stu lat pojawiają się w meblarstwie i projektowaniu wnętrz. Ich popularność nie wynika jednak wyłącznie z estetyki. Ażurowa struktura splotu, naturalna tekstura materiału oraz sposób, w jaki plecionka filtruje światło, sprawiają, że rattan doskonale wpisuje się w zasady neuroarchitektury. Dlaczego właśnie ten tradycyjny materiał tak dobrze współpracuje z ludzką percepcją przestrzeni?
Stary fotel bujany z rattanową plecionką często trafia na strych, do piwnicy albo – co gorsza – na śmietnik. A przecież to jeden z najpiękniejszych przykładów klasycznego wzornictwa. Wystarczy naprawić plecionkę i odświeżyć konstrukcję, aby mebel odzyskał swoją dawną lekkość i elegancję. W pracowni renowacji mebli GABA 2 takie historie zdarzają się bardzo często.
Ślad to materialny zapis działania. Powstaje tam, gdzie ruch narzędzia, dłoni lub materiału zostaje zatrzymany w strukturze powierzchni. Nie jest dekoracją ani przypadkową niedoskonałością – to fizyczna pamięć procesu. W rzemiośle, plecionce czy obróbce drewna ślad ujawnia sposób pracy, kierunek ruchu i rytm gestów, które ukształtowały formę przedmiotu.
W drugiej połowie XIX wieku większość mebli powstawała w warsztatach stolarskich jako pojedyncze egzemplarze. Wszystko zmieniło się, gdy Michael Thonet opracował technologię gięcia drewna bukowego przy użyciu pary wodnej. Dzięki niej powstały lekkie i eleganckie krzesła, które można było produkować w tysiącach egzemplarzy. Jednym z takich modeli było krzesło Thonet nr 18 – prosty, funkcjonalny mebel, który szybko trafił do kawiarni, restauracji i mieszkań w całej Europie.
Czy współczesna moda na oklejanie frontów meblowych tapetami naturalnymi jest naprawdę nowym pomysłem? Niekoniecznie. Już kilka stuleci temu rzemieślnicy dekorowali meble przy pomocy papieru, tkanin i cienkich warstw materiałów naklejanych na powierzchnię konstrukcji. Włoska sztuka decoupage, popularna w Europie od XVII wieku, pokazuje, że oklejanie mebli ma długą tradycję. Dziś powraca w nowej formie – jako wykorzystanie tapet z materiałów naturalnych w projektowaniu mebli i wnętrz.
Czy przedmiot może być „cierpliwy”? W kolejnym odcinku cyklu Slow Design analizujemy, dlaczego prawdziwa ekologia zaczyna się od wyboru śruby zamiast kleju. Odkrywamy zasady Design for Disassembly (DfD) i sprawdzamy, jak japońska filozofia Kintsugi ewoluuje w stronę nowoczesnych, serwisowalnych struktur. Dowiedz się, dlaczego projektowanie dla demontażu to akt szacunku dla przyszłości.
